Наќшбозї дар либос ба ман замони њиндуњо, ковбойњоро ба хотир овард. Ин зану шавхарро хам осуда ва хам ба хаячон меовард. Бача духтарро дар оғӯш ба хона овард ва ӯ худро поин карда, бо даҳони пурқувваташ ба минати моҳирона шурӯъ кард. Духтарак пас аз он ки дар оғӯшаш ғусса карда, пойҳояшро паҳн карда, бори дигар ин корро мекард. Ҷинсӣ дар диван пас аз саҳнасозӣ муваффақ шуд.
Барои он ки чӯҷа қаноатманд бошад, ӯро ҳамеша кашидан лозим аст. Вай бояд худро як зан ҳис кунад ва хари худро кашад. Ва агар бача ё шавҳар партофтани чӯби дигарро фаромӯш кунад, вай ба ларза шурӯъ мекунад. Дар ин ҷо ҳам хобидан ба оила хушбахтӣ овард.